MAR RAMÓN SORIANO

Valencia, 1993

Aprender, desaprender, o xeito ideal de facer as cousas

2021
Escultura, cerámica brunida vaso impreso en PLA, madeira de faia e algodón sublimado
Medidas variables

A investigación procesual e teórica que estou a realizar sitúa a materialidade das cousas no centro de interese. Os diálogos, e os métodos construtivos dependen da natureza obxectual, que se articula segundo pesos, resistencias e fraxilidades.

O corpo é un obxecto máis que se estira, se moldea, péndese dun fío ou se sitúa en condicións precarias. Representado coa cerámica, achega un compoñente de dramatismo e de temor á rotura. Volumes, cores, densidades e disposicións.

«Aprender, desaprender, o xeito ideal de facer as cousas» é unha obra que reflexiona sobre o proceso cerámico en concreto. O meu interese adoita xirar arredor de ideas sobre o xestual humano, as relacións entre os corpos e os obxectos e o modo en que estes se establecen. Os diálogos entre a arxila e as mans ou entre o propio e o alleo convértense na mesma cousa ao utilizar as imaxes dun libro de técnicas cerámicas ampliado. A retícula propia da impresión, xunto coa sublimación desta fotografía en algodón, modifican a materialidade de dous volumes que agora son unha imaxe téxtil.

As instrucións quedan sustentadas mediante catro vasos que funcionan como piares da propia técnica. Ao entrar no universo das vasillas, vexo que as súas partes xa teñen os mesmos nomes que as partes do corpo: colo, barriga, boca… a ligazón é forte e de lectura sinxela. Así, a imaxe explicativa, o volume cerámico construído a partir do encastelamento de churros ou o feito mediante a impresión en tres dimensións a partir de PLA, que traballa dun xeito moi similar pero baixo un proceso máis longo, funcionan conxuntamente neste diálogo sobre o proceso e o metaproceso cerámico. A reflexión pretende centrarse sobre como se deben ou non facer as cousas e todo este tipo de normas establecidas e sobre como o corpo se transmuta noutro tipo de existires.

Mar Ramón Soriano (Valencia, 1993)

Traballa en Niñodaguia, Ourense, un lugar de tradición oleira. Actualmente está realizando o doutoramento en Belas Artes na Universidade de Vigo.
Realizou exposicións individuais na galería Nordés (A forma óptima, 2020), na Fundación Granell en Santiago de Compostela (Esa muller, 2018) ou no Centro Marcos Valcárcel de Ourense (Sobremesa, 2018); Tamén se enmarcou dentro da sección de proxectos de artistas (ARCO, 2021). Entre as últimas colectivas: Cultivar incertezas, CGAC (2021), Afinidades selectivas. Carótidas y coronarias, Casa Galega de Cultura (2021), Identidades latentes, Fundación Pazo de Mos (2020), O Pronunciamento, na Galería Vilaseco (2020), SOLO SHOW, Carabanchel, Madrid (2019), ou 2017, Alén dos xéneros, MARCO (2017).
Tamén participou en varios concursos e recibiu premios como o Novos Valores 2020, o premio Puenting de produción Mustang Art Gallery e a Universidade de Altea 2020, o premio Injuve para a creación xove 2017-18 e en varias edicións do premio Xuventude Crea.
Asistiu a residencias como New Borders, en Cortex Frontal, Arraiolos (2021), o Programa de produción “Conversa entre dous”, C3A, Córdoba (2018), Estudio Aberto # 5, Pazo de San Marcos, Lugo (2016) ou no V Encontro de artistas novos, Cidade da Cultura (2015).